„Wojna o pieniądz” według Song Hongbinga – część III

Categories SpołeczeństwoPosted on

Autor książki, przeprowadzając całą analizę funkcjonowania pieniądza i finansów światowych stara się odpowiedzieć na pytanie jaki jest właściwy cel działań międzynarodowej finansjery. Upatruje w tych działaniach niebezpieczeństwa dla gospodarki własnego kraju, dla Chin.

Autorka: Grażyna Tarnowska

Na podstawie wcześniej zdobytych doświadczeń i wiedzy z dziedziny finansów, przedstawia własną koncepcję systemu walutowego dla chińskiej gospodarki, koncepcję powrotu do złota i srebra.

Cel strategiczny międzynarodowej finansjery

Ostatecznym celem bankierów, zdaniem Song Hongbinga, jest ustanowienie i emisja wspólnej waluty światowej, rządu światowego oraz światowego podatku, pozostających pod kontrolą osi Londyn – Wall Street (USA). Kolejnym ich celem są Chiny.

Międzynarodowym bankierom i ich wielkiemu wejściu do Chin przyświecają dwa podstawowe cele:

  • Kontrola emisji chińskiej waluty – juana
  • Spowodowanie rozpadu chińskiej gospodarki

To usunięcie ostatniej przeszkody na drodze do ustanowienia waluty światowej. Pieniądz to towar, którego potrzebują wszyscy, zatem zdobycie wyłączności na emisję waluty danego kraju, a w przyszłości waluty światowej wygeneruje niebotyczne zyski.

Międzynarodowa finansjera nie jest lojalna wobec żadnej narodowej waluty, w każdej chwili może dokonać ataku, również na amerykańskiego dolara, powodując recesję gospodarczą. Wszystko po to, by wymusić rezygnację z suwerennych praw do narodowego pieniądza i wprowadzić walutę światową.

Uderzenie w chiński system finansowy jest, według autora „Wojny o pieniądz”, priorytetem dla międzynarodowych grup finansowych. Chiny nie mogą pozostawić spraw ich własnemu biegowi, ale muszą podjąć wszelkie działania żeby takiemu atakowi zapobiec – apeluje Song Hongbing i ostatecznie formułuje tezę, że Chiny jeżeli nie chcą zostać pobite, muszą stworzyć nowy, racjonalny, światowy porządek walutowy.

Kuracja chińskiego juana i porzucenie dolara

W Chinach emisja waluty należy do rządu, w ten sposób zaoszczędzone są ogromne pieniądze (brak konieczności spłaty odsetek od długu). Jest to jeden z powodów szybkiego wzrostu gospodarczego Chin. Gdyby „ktoś” zaproponował Chinom skorzystanie ze „sprawdzonych na zachodzie wzorów”, zgodnie z którymi Centralny Bank Chin miałby wykorzystywać obligacje rządowe jako zastaw pod emisję waluty, Chiny zdecydowanie z takiej rady powinny zrezygnować. Jeżeli Chiny pragną stać się pierwszą gospodarką światową, muszą bezwzględnie przystąpić do budowy godnego zaufania systemu finansowego.

Autor przewiduje następujący scenariusz tworzenia takiego systemu.

Etap pierwszy:

  • Emisja (przez Ministerstwo Skarbu) „obligacji skarbowych o złotych krawędziach” oraz „obligacji skarbowych o srebrnych krawędziach” i naliczanie ich odsetek oraz podstawowej wartości w oparciu o fizyczne złoto i srebro. Proponuje odsetki na poziomie 2% wypłacane w fizycznym złocie i srebrze. Przewiduje duży popyt na tego rodzaju papiery wartościowe, ponieważ stanowią one zysk stanowiący realną wartość.

Etap drugi:

  • W drugim etapie proponuje przeprowadzenie restrukturyzacji rezerw w systemie bankowym; rezerwy bankowe powinny obejmować z góry określoną proporcję złota i srebra przy redukcji „papierów dłużnych” (np. obligacji skarbowych USA) Im większa ilość złota i srebra, tym większa skala udzielania kredytów. Większy udział j „papierów dłużnych” w rezerwach banku powodowałby zmniejszenie możliwości udzielania kredytów.

Brak rezerw złota i srebra spowodowałby bardzo ostre ograniczenie działalności kredytowej banku.

Zdaniem Song Hongbinga Bank Centralny powinien wstrzymać wymianę, na gotówkę, wszystkich papierów dłużnych nie posiadających pokrycia w złocie lub srebrze.

Etap trzeci:

  • Trzeci etap polegałby na emisji (przez Ministerstwo Finansów), pod zastaw całej wartości w złocie i srebrze, banknotów – „chińskiego złotego juana” i „chińskiego srebrnego juana”.

Każda jednostko złotego juana odnosiłaby się do określonej wagi złota. Ten pieniądz służyłby do rozliczeń transakcji handlowych, w transferach międzybankowych oraz podczas wielkich płatności. Powyżej określonego z góry poziomu wartości istniałaby szansa jego wymiany na realne złoto, w Ministerstwie Skarbu.

Kontrolę nad emisją złotego i srebrnego juana powinna być sprawowana przez Ministerstwo Finansów, a nie system banków handlowych. Jeżeli chiński juan będzie mógł być swobodnie wymieniany na złoto lub srebro, stanie się najtrwalszą i najsilniejszą ze światowych walut i w ten sposób przejmie funkcję „postdolara”.

W konkluzji autor twierdzi, że centrum gospodarcze i finansowe świata powoli i stopniowo przsuwa się w kierunku Azji, gdzie główną rolę będą odgrywały Chiny… chociaż dolar, na pewno, nie podda się bez walki. Polecam Dojrzałym Wspaniałym tę arcyciekawą publikację – więcej przeczytajcie sami.


Czytaj poprzednie części artykułu: Wojna o pieniądz część I oraz Wojna o pieniądz część II.

ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER!

FreshMail.pl